و « منوچهرى » سروده است : اندر اين ايّامِ ما بازارِ هزلست و فسوس * كار ، بو بكرِ رُبابى دارد و طنزِ جُحى [ منوچهرى ديوان / 113 ] « و سعدى » در « گلستان » گفته است : . . . او فتاده است در جهان بسيار * بىتميز ارجمند و عاقل ، خوار كيمياگر به غصّه مرده و رنج * أبله اندر خرابه يافته گنج و ثعالبى ، در الفرائد و القلائد [ كتاب الأمثال ] آورده است : « دولة الجاهل عبره العاقل » و در « ادب الدّنيا و الدّين » مىخوانيم : « . . . فدولة الجاهل من الممكنات ، و دولة العاقل من الواجبات . » [ ادب الدنيا و الدين / 16 ] و در « تاريخ رويان » در مقام استشهاد مىخوانيم : خردمند بينى فراوان دلير * كجا [ كه ] يك شكم نان نيابند سير يكى بىهنر مرد ، بينى تباه * خداوندِ پيروزى و دستگاه بدان گفتم اين تا برادر نژند * نباشد ز كردارِ چرخ بلند « تاريخ رويان / 40 » و در صفحهء [ 5 ] همان كتاب مىخوانيم . گر اديبى نشست بىسببى * زيرِ دستِ كسى كه بىادب است عيبِ نَبْوَد كه سورة الإخلاص * زيرِ تَبَّتْ يَدا أبي لَهَبْ است و أبو اسحاق ابراهيم بن عثمان غزّى [ 441 - 524 ه ق ] شاعر معروف مىگويد : مَنْ شكَّ فى أَدَبى فّلَسْت ألومه * ما أَجْهَلَ الإنسان بالإنْسان لا اشتَكي هذا الزّمان و أهْله * الفَضْلُ مَحْسُودٌ بِكُلِّ زَمان